«الگوی سنتی را می‌توان اداره امور تحت کنترل رسمی رهبری سیاسی دانست که مبتنی بر یک الگوی سلسله مراتب دقیق بوروکراسی است و مقامات ثابت بی‌طرف و گمنام در آن به کار گمارده شده‌اند. صرفا علائق عمومی، آنها را بر می‌انگیزاند و به همه خدمت برابر می‌دهند. در سیاست‌گذاری‌ها دخالت ندارند بلکه صرفا خط‌مشی‌ها را اجرا می‌کنند. مبانی نظری آن از اندیشه‌های افراد ذیل استخراج شده است: وودرو ویلسون (امریکا)/ گزارش نورث کوت- تری ویلیان (انگلیس)/ الگوی بوروکراتیک ماکس وبر (آلمان). تاریخچه: اداره امور سنتی به صورت غیررسمی از ظهور حکومت‌های باستان شروع شد اما همواره متکی به شخص بودند نه به قانونی بودن و تعهد به سازمان و حکومت. اما اداره امور سنتی به صورت نظام یافته تقریبا از اواسط قرن 19 شروع شد. قبل از آن، که اداره امور دولتی متکی به اشخاص بود به علت مفاسد زیاد آن، آن را سیستم تاراج می‌نامیدند. در سیستم تاراج، همزمان با تغییر رییس‌جمهور، کل دولت تغییر می‌کرد. مشکلات سیستم تاراج، دولت‌ها را به سمت اداره امور سنتی نظام یافته سوق داد. بوروکراسی‌های قدیمی: شخصی، سنتی، تفکیک شده، منطقه‌ای و مرامی بودند در حالیکه بوروکراسی‌های نوین مورد نظر وبر: غیرشخصی، عقلایی، تخصصی، موفقیت خواه و جهان شمول بودند.»