در بازارهای پررقابت‌ امروز «نام و نشان‌سازی» دیگر یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت حتمی و گریزناپذیر است و شرط تحقق آن حمایت‌های دولتی و بیرون آمدن مدیران و صاحبان کسب و کار از پیلۀ تفکر کارخانه‌داری و حرکت به سمت تفکر بازاریابی برند، تسلط به دانش و منابع جهانی برند با توسل به نیروی صبر و عشق است، زیرا نام و نشان‌ها نه در کارخانه‌ها، بلکه در بازارها و به اراده و خواست انسانها (مصرف‌کننده) متولد می‌شوند. بنابراین باید گفت اگر صاحبان کسب و کار، صابر و عاشق نیستند، بهتر است پا به این عرصه نگذارند، زیرا در غیر این صورت تلاش‌های آنها جز اتلاف وقت، پول و انرژی، حاصل دیگری برایشان به همراه نخواهد داشت. «برند» یا «نشان تجاری» ارزشمندترین دارایی نامشهود یک سازمان است و سعی در حمایت و تقویت آن نه تنها به بالا بردن اعتبار و ارزش شرکت در نظر مصرف‌کننده کمک خواهد کرد، بلکه بر اعتبار و ارزش کشور در مناسبات جهانی و نیز ایجاد ارزش افزوده و ثروت ملی نیز خواهد افزود. کاهش هزینه‌های بازاریابی محصول، سهولت عرضه در شبکه‌های توزیع، پیشنهاد قیمت بالاتر، امکان تقسیم بازار و ایجاد شهرت برای شرکت‌ها را می‌توان در زمرۀ مزیت‌های انتخاب نام و نشان تجاری یا برند دانست. این نوع دارایی که در فهرست دارایی‌های فیزیکی شرکت درنمی‌آید و تاریخ انقضا ندارد، عاملی مهم و حیاتی در تعیین «ارزش بازار» شرکت به حساب می‌آید. در شرایط امروز که سطح آگاهی و انتخاب مردم تحت تأثیر تحولات جدید بالا رفته است، نام و نان دو روی یک سکه است و دنیای بدون نام تجاری تقریباً غیرقابل تصور است.