در چالش های ذهنی بشر، منزلت خرد معنوی، منزلت ویژه ای است که بر اساس رفتار و کردار انبیاء و اوصیا و اولیای الهی شناسایی می شود؛ خرد و عقلانیتی که تحقق امر خداوند را در متجلی ساختن عدالت فراگیر، هدف حکومت می انگارد و بزرگترین تعهد خود را احقاق حقوق عامه مردم برای سیر در طریق تعالی می داند. در واقع در ترازوی عقلانیت و خردورزی معنوی، تحقق حق و عدل مقدم بر همه چیز است! حتی مقدم بر بقای حکومت! بدین ترتیب، تضمین حکومت از طریق مبادرت به ظلم، به معنی شکستی بزرگتر از نابودی موقت حکومت حق مدار در یک عصر است؛ زیرا چنین استحاله ای، حکومت را در گستره تاریخ نیز به شکست می کشاند؛ در حالی که اگر حکومت پایبند به عدالت باقی بماند، ولو در صورت شکست در کوتاه مدت در تاریخ جاودانه می شود. در باب اهمیت این عهدنامه، نکته ظریفی مطرح است که بسیار جای تأمل داشته، عهدنامه را از مجموعه کامل نهج البلاغه متمایز می سازد و آن این که عهدنامه نگارش یافته، تدوین شده، و نظم گرفته توسط خود امام است؛ در حالی که ساختار متن جامع نهج البلاغه توسط سید رضی تدوین شده است.