در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم میلادی، کیفیت اجناس تولیدشده در آلمان بسیار پایین بود؛ مردم انگلستان، جنس آلمانی را بُنجل و کم‌دوام می‌دانستند و آلمان در اذهان عموم وضعیتی مشابه چین امروزی داشت! به‌طوری که دولت بریتانیا نصب برچسب «ساخت آلمان» را در هنگام ورود محصولات آلمانی به خاک انگلستان الزام کرده‌بود بود تا مردم این کشور اجناس بی‌کیفیت آلمانی را تشخیص دهند و هوشمندانه خرید کنند! اما در سال 2012 آلمان به فاصله کمی پشت سر چین و امریکا، در میان بزرگترین صادرکنندگان کالا در جهان، در جایگاه سوم ایستاد و با جمعیت 80 میلیون نفری، درست به اندازه امریکای 315 میلیون نفری، به جهان جنس می‌فروخت. صادرات آلمان در همان سال با جمعیتی حدود فقط 6 درصد جمعیت چین، به اندازه 70٪ صادرات این کشور بود و در حالی که بحران بدهی، کل اروپا را له کرده بود و اقتصاد اسپانیا و ایتالیا و فرانسه در حال فروپاشی بود، آلمان شکوفاترین اقتصاد منطقه یورو را داشت! جالب است بدانید کمی بعد و در سال‌های 2016 و 2017 عبارت «ساخت آلمان» مورد احترام‌ترین برند در زمینه کیفیت و ارزشمندی محصولات در سرتاسر جهان شناخته شد! کتاب رنسانس اقتصادی آلمان اثر جک اوینگ.