چرچمن در جمع‌بندی طرح سیستم‌های اجتماعی خود (1968، 1971) تمامی سنت فلسفی غرب را به هم پیوند داد و البته به کمک فلسفه عمل‌گرایی آمریکایی به ویژه بر اساس فهم خود از کارهای ای، ا، سینگر این جمع‌بندی را پالایش کرد. خلاصه و ماحصل نتیجه‌گیری‌های او را می‌توان در چهار بند کوتاه که در انتهای کتابش (رویکرد سیستمی 1968) آورده است مشاهده کرد. ما این چهار بند را به ترتیب مورد بررسی قرار می‌دهیم و معنای آن‌ها را شرح خواهیم داد. رویکرد سیستمی برای شما هنگامی آغاز می‌شود که نخست، دنیا را از دریچه چشم دیگران نظاره کنید. در اینجا درس‌هایی از کانت و هگل را می‌آموزیم که به ما یادآوری می‌کنند که هر جهان‌بینی که داشته باشیم بدون تردید مبتنی بر «مفروضاتی مسلم انگاشته»، یعنی بر پیش فرض‌های ما (کانت). براساس نظریات هگل لازم است بدانیم که بسیاری جهان‌بینی‌های بدیل دیگر هم بر مفروضات پذیرفته شده دیگر وجود دارند. بنابراین طراحان سیستم باید بپذیرند که ناگزیر ارزیابی‌های بسیار متفاوتی از سیستم، از اهداف و از عملکرد وجود خواهند داشت. تنها راه نزدیک شدن به نمایی از کل سیستم آن است که تا حد ممکن آن را از دیدگاه‌های گوناگون نظاره کنیم. در رویکرد سیستمی باید ذهنیت‌ها را با آغوش باز پذیرا شد.